Tompoes

Our Tompoes of today

I like to bake.

And I like it way too much. 

I'd probably really skinny if I'd skip the baking hobby. 

And today, restday, we (Dennis and I) made Tompoes. 

Dennis told me he'd once a week go to the HEMA with his pocket money (the money he got from his mum to buy school-milk every day) to buy a Tompoes. 

Tompoes means Tom-cat it is, literary translated. A known comic character, Tom Puss (Tom Poes in Dutch) is even named after the pastry.

Tom Poes and Heer Bommel

The pastry looks a little like the French mille-feulle but is far tastier to my opinion. 

They say the Tompoes has been made first by a bakery/patisserie in Amsterdam. The baker was inspired by the figure of General Tom Thumb. 

A little man (Charles Sherwoon Stratton) was one of the big attractions from the American circus of Phineas Taylor Barnum. In 1844 and 1845 the circus traveled through the Netherlands. A couple years later a Frysian little man traveled around as well, inspired by Charles. The little man called himself 'Admiraal Tom Pouce' > General Tom Thumb.

Advertisement of General Tom Pouce on tour

Both Tom Thumb and Tom Pouce refer to the same fairytale figure. 

The French version mille-feulle is also called a 'Napoleon' after the rather small postured French emperror. Both Tompoes and mille-feulle probably have the same history but as far as I know it's not really known which pastery was first. 

In my grandmothers recipe book I couldn't find the recipe but how to make every separate part was still in there. And it's not too difficult. Even Dennis can make it ;)

So here the recipe. And for the ones who speak Dutch/Flemmish here a good little video on how to make it: 

http://www.een.be/programmas/dagelijkse-kost/recepten/tompoes

Ingredients

Pudding
- 1 L milk
- 1 or 2 egg yokes > keep the egg-whites to make 6-8 meringues later on (125g powder sugar, egg-whites, stir till stiff, bake on 125 C for one hour)
- 180 g sugar
- 40 g Maizena (corn starch)
- 30 g flour
- or 60 g of custard instead of the Maizena and flour
- bit of vanilla, vanilla essence or vanilla sugar 

Dough
- 1 sheet of puff pastry (French pastry) (you can buy this in the supermarket, often frozen)

Icing
- 150 g powder sugar
- 12 ml milk (tablespoon)

The whole process takes at about 70 minutes.

1. Pudding.

Slowly heat up the milk just before boiling point. Add the vanilla to the milk.

Stir the other ingredients for the pudding in a kitchen-aid. I just did it by hand, but a kitchen-aid is faster.
Start with mixing the egg-yokes. Add the sugar and make a fluffy dough out of it. Now add the Maizena and flour.
Add a little of the warm vanilla-milk to the mixture and blend well.
Pour the mixture to the rest of the warm milk and stir continuously. Heat the mixture slowly but don't let it boil. When the first air bubbles pop up the mixture should be firm enough.

Put the mixture in a plastic bag and totally close the bag air tight (this will be your pastry-bag later on). Closing the bag avoids the mixture getting a 'skin' (sheet).
Put the bag in the fridge to let it cool.

2. Dough.

Roll out the puff-pastry and cut the dough in two. Bake the dough on a plate on 170C (use baking paper). To avoid the dough to raise and bubble up put a scale on top of the dough. The baking takes at about 30 minutes depending on your oven.
After baking you can cut the pastry in small blocks, rectangles or whatever you like.

3. Icing

Stir the sugar and milk to a thick shiny mixture.

4. Tompoes

Cut a 1cm corner off one of the corners of the plastic-bag. Now you can squeeze the pudding onto the bottom layer of the pastry-squares (or whatever shape you made them). Squeeze at about 2-3cm thick layers onto the pastry.
Put the other dough layer on top of the pudding and spread out the icing on top.

On Kings-day and when the national soccer team plays many bakeries sell the Tompoes with an orange coloured icing (orange is the Dutch national colour, in case you didn't knew...)
But most of the times the icing is made pink.
You can use berry juice instead of milk (like strawberry) to make the icing pink.

*Pink, yet another Dutch word...*

The pastry is often served during tea/coffee times after midday.

Eet smakelijk :)

Golfje

About how rich you can feel and loose it all in just a couple hours.

Golfje is one of the most precious things I own.

I just made a last ride. Windows fully open, listening to the sound of the small 1.6 Diesel engine. One-on-twentyfive and when I'd go slow one-on-twentyeight. More efficient then most of the modern cars, less pollution as no new car has been made to replace Golfje.
Giving a little more gas, taking the corners, my hair flying in the wind. Just going nowhere with a smile on my face, because I'm driving Golfje.
Golfje...

Athough I try to have as less as possible, Golfje is one of the things I liked to keep.
Until January 2014.
In the Netherlands the economy changed. And thus taxes changed.
With the excuse to stimulate people to buy new cars and to have less pollution the government decided that all cars younger then 40 years have to pay full taxes. Suddenly my 1981 VW Golf mk1 is not an oldtimer anymore.
In the case of Golfje that is over €800,- taxes annually. And suddenly also the insurance went up to €37 per month.

Golfje suddenly became the most expensive thing I owned.
Just over a year ago Golfje was worth over €1000,-

Today I sold Golfje. For €500,-
That hurt. A lot.

Just before Golfje will drive to Belgium with his new owner.

I really wanted to make the car into a perfect daily. Fresh paint, perfect engine, and keep the cool look of the BBS rims.

Hopefully the new owner keeps his promise and make Golfje into the car that it deserves to be. At least he seemed friendly and even brought an authentic Belgian pie called 'vlaai' :)

Later on the day I paid the taxes on my salary for the last quarter. More then €600 disappeared off my account to the Dutch tax services.

Tegen de stroom in

Dag 1. 

Nog druppend van de regen lig ik te weken in bad. Ogen dicht, moe van de dag. Het was de eerste dag, nog een makkelijke dag. Maar 160km gefietst. 26,7km per uur gemiddeld. Best oke voor de tweede keer op m'n nieuwe fiets. 

Ready

Bijna een jaar geleden raakte ik m'n geliefde fiets kwijt. Er stond bijna niks meer in huis. M'n fiets, wat dozen, een paar jassen en in de schuur stond de slede (kar) die ik rond Nederland zou gaan trekken voor Expeditie Geluk. 

De ochtend voordat Expeditie Geluk zou beginnen werd ik wakker en was ik opeens dat alles kwijt. M'n veel te dure fiets. De nog duurdere slede, harde schijven met foto's en zelfs een donsjas was er meegenomen! Bizar. Wie doet nou zo iets?! Ik vind het nog eng als ik terug denk aan hoe ik daar ook sliep die nacht toen er ingebroken werd. 

Net onderweg. In Nederland waar de fietspaden perfect zijn...

Nu, een jaar later een nieuwe fiets. En die moet naar m'n 'nieuwe' huis. In Kleinweiler, Zuid-Duitsland. Vanuit Nederland. 

De meest logische optie: stuur 'm op. Optie twee, neem 'm mee met de auto of de trein. Of het vliegtuig. 

Nee, dat is allemaal veel te makkelijk. En ik kies nou eenmaal nooit de makkelijkste weg. 

Dus fiets ik de fiets terug naar Kleinweiler. Ruim 800km van Nederland naar het eindje van Duitsland. 

Langs de Rijn tegen de stroom in fiets ik m'n zorgvuldig geplande route. En vandaag, dag één ben ik aangekomen in Düsseldorf. 

Langs de Rijn

Niet de makkelijkste route. En een metafoor voor hoe ik mijn routes kies qua werk, klimmen, keuzes... 

Deze week is meteen een stukje van de nieuwe weg die we ingaan. De Tischer die Dennis gekocht heeft, niet verder met Alpine Mentors, de keuze om weer terug te gaan maar Nederland, en elke keer snap ik weer beter welke weg ik nou wil kiezen. Die moeilijke tegen de stroom in.

Nog 3 dagen te gaan en ik ben benieuwd of ik het kan. 

De nieuwe bus

Dag 2.

Dinsdag. Ooh, nog maar 70, nog maar 60... 

In Koblenz drink ik een koffie en eet ik een stuk appeltaart. Energie. Dat heb ik nodig.  

M'n muziek is uitgevallen en het regent nog steeds. Alles is nat. M'n trui, m'n bh... Alles. In de WC van het restaurant trek ik m'n trui uit, boven de wasbak knijp ik 'm uit. Met m'n broek en m'n sokken doe ik hetzelfde.

Warme Küche, Zimmer mit Dusch u WC verandert langzaam in 'Warme Dusch und WC' wanneer ik het elke keer zie. Ik kan niet wachten tot ik er ben. 

Een van de twee momenten toen het droog was...voor tien minuten...

Denkend aan India rij ik af op een enorme groep mensen. Moet ik echt niet naar India gaan? En zo stoppen met Alpine Mentors? Ik voel me zo schuldig naar Steve! Langzaam lopen ze de boot af het fietspad op. Ik moet stoppen met fietsen. De eerste loopt tegen m'n fiets op. De tweede duwt me opzij. Druk pratend in een taal die ik niet versta loopt de enorme groep verder. Ik zit er tussen en kan nergens heen. De vrouwen hebben kleurrijke jurken aan. Het lijken wel... mensen uit India! 

Veel later, nog steeds in de regen, denk ik terug aan de enorme groep mensen bij de boot. Ik rij over de stoep door een winkelstraat. Ik moet remmen, afstappen, van de stoep af, om het winkeltje heen. Ondanks de regen staat alles buiten uitgestald. Uit het winkeltje komen geuren van wierook en curry. En buiten staan verschillende grote Boeddha beelden.

Toeval bestaat niet.

Eindelijk. 199km verder volgens de gps. Ik ben er. Alleen op dinsdag is het hotel eigenlijk dicht. Pannenkoeken restaurant en hotel staat er op de gevel. Ik was al aan het verzinnen welke pannenkoeken ik zou willen hebben... Maar alles is dicht... Uiteindelijk komt er wel iemand, m'n kamer is nog vrij en ontbijt kan vanaf acht uur. Eerder niet..

Dag 3. 

En morgen is de laatste dag.

Of ik het kan. In vier dagen? Nee, misschien wel niet... In vijf? Ja, makkelijk. 

Voor het Pannenkoeken hotel/restaurant. De zon scheen zelfs (voor twee seconden).

Ik was benieuwd of ik dingen zou gaan missen. En of ik de andere kant, leuk zou vinden. Nee. Ik ben er wel klaar mee. Het harde werken gaat me goed af, maar alleen, in hotels, het 's avonds uit eten. Vast zitten aan één plek. Nee. Ik ben gemaakt om te ontdekken. Maar dan zonder luxe. De luxe liet het vandaag zelfs afweten. Waarom? Geen idee. Zowel m'n Suunto als m'n telefoon gps deden het niet meer. Het 3G bereik was constant slecht dus de route die ik wilde volgen kon ik niet vinden. Soms zat de gps 500m naar links, dan weer een kilometer naar links en dan zei ie dat ie geen satellieten kon vinden. Ik kwam op modder paadjes, en bij een wegafzetting was opeens de enige optie om de snelweg met nummer 60 te volgen! Langs het spoor ben ik toen naar het volgende plaatsje gelopen. Een kaart kon ik niet vinden in het plaatsje, ze hadden niet eens een benzinestation. Dan maar verder langs het spoor. 

Gelukkig kan ik alleen de verkeerde kant op fietsen... In ieder geval kan ik nog niet aan de Alpen ;)

Weg afzettingen overal...

Gaat er dan geen weg recht van Ingelheim naar Alzey...?

Eindelijk kwam ik uit in iets was zinnigs leek. Nog 158km te gaan zei m'n gps opeens. What the...?! En ik had er al zo, zo veel op zitten. Vandaag zou een makkelijke dag worden. Uitrusten voor de grade finale van 220km van morgen. Niet dus... 

Inmiddels zit ik een Schnitzel naar binnen te werken en ik drink er zelfs een Hefeweizen bier bij. Ik drink nooit bier. Behalve vandaag dus. Ik had er gewoon zin in. 

Doodmoe. Maar wel in het hotel dat Diek gisteren voor mij geboekt had. Het stomme pannenkoeken restaurant-hotel had geen internet dus een overnachting boeken kon ik niet zelf doen.

De regen maakte me traag, koud en moe. 

Gelukkig drupte het maar heel even vandaag. 

Maar luxe, hotels, uit eten, de luiheid van het volgen van m'n gps. Nee. Ik wil een topo, een busje met een klam en koud bed en ik wil klimmen. Ik hou van m'n leven en ik blijf er bij. 

Busje aan de Rijn. 

Nu bedenken hoe ik het kan doen... M'n schrale billen hebben rust nodig. Nog één dag. Met de trein dan? Nee, dan faal ik... Falen kan ik niet... Durf ik niet... Of durf ik dat wel, eerlijk te zeggen dat het me niet lukt, eerlijk tegen mijzelf? 

Hoe was het ook al weer. Die vijf punten die ik niet moet vergeten...

Dag 4. 

Als het niet lukt kan Dennis me altijd oppikken. Oke, dan ga ik niet eerst met de trein en dan fietsen maar gewoon fietsen tot ik niet meer kan... Dacht ik... 

Gister avond had ik het helemaal uitgezocht. Alle online kaarten die er waren had ik gevonden. Alle fietspaden kende ik. Ik had vanuit dat alles twee routes opgeschreven, zodat ik niet alleen afhankelijk zou zijn van m'n gps. Een route ging op kilometers, kruispunten en wegnummers. Best gedetailleerd vond ik. De andere was back-up van plaatsnaam naar plaatsnaam. Alles bij elkaar een paar A4tjes papier volgeschreven.

De hotel mensen die ochtend waren traaaag. Ik was snel met ontbijt maar betalen en m'n fiets uit de garage halen duurde eeuwig. Ik was alsnog pas na 8uur onderweg. 

dat alles door een veel te belangrijke mevrouw. 

Mevrouw sprak Duits met een raar accent, wat ik plaatste als iets Oost-Europees. Ze was ruim zestig, misschien net zeventig. Gekleed in een soort zeer fijn gebreide jurk die net iets te los zat en haar net iets te grote rolletjes om haar middel goed accentueerde. Onder de knie lange jurk droeg ze spier witte gympen en paarse sokken. Haar gezicht was 'prachtig' beschilderd. Blauw met zwarte ogen waren er getekend en haar lippen waren rood. Na een paar minuten ontbijt was de rode lippenstift veranderd in een uitgelopen abstract schilderij. Alsof ze tijdens het ontbijt, eh, nou, ja, dat dus...had gedaan... 

Ze was een weekendje weg naar dit kuur-oord. 

Eindelijk was er tijd om mijn fiets uit de afgesloten garage te halen. De auto die naast mijn fiets stond was meer dan het tienvoudige waard. Vandaar dat de garage zo goed op slot zat. 

Doe mij die auto maar meneer

Ondertussen stond de mevrouw met hulp van de hotelbaas haar spullen in haar luxe autootje in te laden. Twee grote ouderwetse leren koffers, drie sport tassen, twee duffels, een enorme ronde koffer die ik classificeerde als 'beauty-case' en een set van drie glimmende aluminum koffers. En natuurijk nog een paar handtassen. Het was net tetris. Ze ging terug naar huis. Sain Claude zei ze, vlak bij Parijs. 

Ah, dat verklaarde alles. 

Onderweg op de fiets zat ik te fantaseren hoe ze Duits geleerd had. 

Door het Schwarzwald

De eerste 30km lukte aardig. Moe, niet erg snel, maar het liep wel. En toen ging het mis. Een nieuwe weg, een nieuw wegnummer. Oke, weer onderweg. Weer een ander wegnummer. Hey, nu opeens kloppen de kilometers niet meer die ik zou moeten fietsen tot de volgende afslag. Oh, nee, drup...drup... Dan maar terug, gps gepauzeerd, totdat het weer klopte. Berg op, berg af, berg op... Terug op de route. Voor eventjes. Umleitung. Dus ik fiets verder, de wegomleriding negerend. Tunnel. De hele tunnel dicht. Tja, wat dan? Gps weer op pauze en weer terug. 30km wordt 40, wordt 50... Ondertussen langzaam ook naar de back-up route aan het kijken en elk tankstation, boekwinkel en toeristenbureau vraag ik om een kaart. Gewoon een wegenkaart. Eentje van heel Duitsland voor mijn part. In de boekwinkel vragen ze waarom ik een kaart van hier wil hebben. Kaarten van de grens hebben ze wel. Zelfs de stadskaart van Lyon zit in de collectie, maar kaarten van hier, nee die hebben ze niet. In de fietsenwinkel komt de vriendelijke man met een alternatief: de fiets gps. Met alle fietsroutes. Juist ja. Een gps heb ik al. Twee keer. 

Krokusjes die de tijd vergeten zijn

100km inmiddels. En nog geen steek (streek) verder. Constant wordt je als fietser omgeleid. Ik negeerde dat en volgde de N-, L- en K-wegen. Mensen houden hier van toeteren, zwaaien en boos kijken. Sommige BMW en Mercedes rijders houden ook van afsnijden. En heel soms kom ik een andere fietser tegen. Meestal zijn ze met z'n tweeën. Op e-bikes. En meestal haal ik ze nog in ook. 

Onderweg kom ik honderden fruibomen tegen. De meesten met volle rode appels. Maar ook wel eens wat anders. Pruimen! Ik stop en vul de zakjes van m'n fietsshirt met pruimen. In m'n hand nog wat extra pruimen. Pruimen, hmmm :) 

Boomgaarden vol met dikke zoete pruimen

Politie. Zwaailicht aan. En hij remt z'n auto af in de berm voor me. Of ik Duits spreek. Jup, schijnt dat ik dat wel kan. Waarom ik hier fiets. Eh, nou...omdat dit de weg is naar de volgende plaats. Of ik op het fietspad wil gaan fietsen. Hier mag ik niet fietsen. Nou meneer ik heb nergens een bordje gezien verboden voor fietsers... Nee, er is hier gewoon een fietspad. Of ik achter hem aan wil gaan, hij zal me wel naar het fietspad wijzen. Zelf vind ik fietspaden ook wel fijner. Dacht ik...

Onderweg naar het fietspad, nog geen kilometer verderop rijden we langs twee e-bikers. Die moesten natuurlijk ook mee naar het fietspad.

Het fietspad blijkt een perfect gravel pad. Dikke stenen, plassen van alle regenbuien en een goede collectie kuilen. Viel spass zegt de man nog. Langzaam hobbelend fiets ik verder. 

Gelukkig geen lekke band. 

Inmiddels is het 4uur geweest. Nog maar 120km gefietst volgens de teller en m'n gps geeft aan dat het nog 120km is. Op de helft. Shit. Zelfs voor Dennis is het wat ver op me op te pikken. 

Ga ik door? Epic? Energie genoeg nog. Ik fiets nog een stukje en weet het niet. Morgen wordt ik op kantoor verwacht...

Ik besloot om te draaien. Terug naar de vorige stad. Nog zo'n 20km terug en dan het station zien te vinden. 

Met al dit zoeken gaat het eeuwig duren. Dit is niet waarom ik fiets. Het fietsen hoort vloeiend te gaan, zonder om de 5km stoppen, zoeken, terug rijden... 

Ik heb het niet gehaald. 

Wachtend op de trein observeer ik de mensen. Er zal hier vast een speciale instelling in de buurt zitten. 

De man naast me lijkt er normaal uit te zien. Behalve dan dat hij tegen de snoepjes automaat staat te praten. 

Aan z'n rugzak hangt een grote knuffel, een zwart-wit-gevlekte poes. Om de nek van de poes zit een touwtje waarmee het beestje vast zit aan de rugzak. Terug op het bankje drinkt de man een flesje Fanta uit z'n rugzak en aait de poes zachtjes over z'n hoofd. Even later loopt de man weg, achter op z'n rugzak bungelt de poes.

Pap aan de telefoon. 

Over de hele rit stuurde ik m'n vader en Dennis smsjes. En m'n vader was super snel met antwoorden en gaf me een enorme support. 

Zelf fietsen ze veel. Deze zomer waren ze voor de derde keer naar Santiago gefietst. 

Ze herkenden dat zoeken wel, als ze van de officiële route afweken raakten ze vaak al snel de hele weg kwijt. Bordjes die misten, paden die niet klopten. Vaak besloten ze dan gewoon een stuk over te slaan en met de trein naar een volgend punt te gaan. 

In de trein mocht ik voorin meekijken over het spoor. Een enkelspoor tussen de bomen door. Voor me zag ik niet zomaar een spoor, maar het spoor uit één van mijn favoriete kinderboeken 'Het Spoortje in het Bos' van Koen Fossey. Twee meisjes ontdekken het bos achter hun huis en gaan over het oude spoor steeds verder het bos in. Ze ontmoeten allerlei speciale mensen. 

De trein - Het spoortje in het bos

Vier fietsers. Mountainbikes, twee grote fietstassen, stuurtas, zadeltas en flitsende fietskleding. 

Natuurlijk raakten we aan de praat. De Köningsweg was hun bestemming. Die wilden ze in drie dagen fietsen. 

Waar ik dan vandaan kwam. 

Nederland. Drie dagen terug. Met de fiets. 

Of dit alles was wat ik mee had. 

Jup. 

"Spartanisch" vonden ze het. 

Hoe ik er dan voor getraind had. 

Ehm... Ik fiets bijna elke dag naar m'n werk, ruim 6km.

Welke route ik dan fietste.

Nou, ja, dat was vandaag ook het probleem. Ik kon de juiste route niet echt vinden. Ik vroeg of zij ook wel eens zo fietsten, gewoon van punt A naar punt B. 

Nee, dat deden ze niet echt. Ze fietsten eigenlijk alleen speciaal uitgezette routes, anders was het niet te doen vonden ze. 

De mannen met hun fietsen

Ah, de zoveelste die dus verteld dat zo door Duitsland fietsen niet echt gaat. 

Ja, op je e-bike, met terrein banden, 50km per dag. Tuurlijk. 

Maar op je racefiets? Nee, daar is Duitsland niet voor gemaakt. 

Dag 5. 

Terug op kantoor. 

Zittend op een stoel. Zadelpijn? Ja, natuurlijk, maar het valt wel mee. Moe? Ja ook, maar dat valt ook nog wel mee.

Terug denkend aan alle overpeinzingen die ik gehad heb onderweg. 

Is het oké dat ik terug ga naar Nederland? Oké dat ik niet naar India ga? Oké om zo veel te willen klimmen? 

Ja. Ik fiets wel verder zo. Tegen de stroom in. De berg op. 

Einde :)

Training - a week of whatever with a Suunto Ambit

Since Expeditie Geluk, the let's-walk-around-the-Netherlands-epic I have a Suunto Ambit watch.
The watch does more then just show the time. It's an alti/barometer, compass, heart rate monitor, time keeper and most of all also a GPS watch that can be connected to the internet.
I got the thing for free for Expeditie Geluk. Free is always a good color.

Now the watch does some fun things that weren't possible in 'old style' running. Of which planning a tour is the most important one.
I haven't ran 'dicks' yet, but yes you can. Or flowers, or cars, or whatever figure you like to plan.
See also: http://runningdrawing.tumblr.com

So let's start with a short review and tell you something about my training and the watch.

The good points:
- you can now go out for a run wherever and always find your way back
- you can start to understand your heart rate in comparison with your run (like higher heart rate when going up hill)
- it actually motivates me to go out more often
- it's a nice and easy addition to map and compass
- easy plug and play computer connection

The bad points:
- pretty bulky
- the route is only a line on the screen, not very accurate
- battery lasts only a day when in full use for the whole day
- hard to find the advanced training options in the software program
- only online software
- sharp edges

Now I have an older version of the Ambit (the Ambit 1.) and I saw the newer version that have no sharp edges at all and are less bulky.
I don't know if anything to the battery life/software options changed.
The battery life is fine for any regular use, just when you'd do a multi-day alpine tour you'd get trouble with the battery life.
Also, when you get in more extreme temperatures the thing gets pretty slow (but still works) up to -25ºC. Below that it starts to get issues, the screen can fog up with -15ºC, it doesn't show the temperature anymore with -35ºC and it will completely stop working around -40ºC (figured this all on our last Alaska adventure this Spring 2014).
Not that any other 'smart-watch' will work with these temperatures though.

Oh, and it doesn't link up with your iPhone or any phone either. Which isn't needed anyway because anyone who brings their iPhone on a run or a climb isn't climbing/running anything serious enough anyway. I mean, running with our iPhone in your pocket is just not comfortable when you run more then 2km. Next to that, the route, your HR, timing and everything is in your watch, so the phone-with-running-app isn't needed anymore.
The newest version does link with your watch and you can read texts on your watch through Bluetooth or something.

So. What I use the watch for.
Every day things.
My work-out week:
Monday: up-hill + down-hill + klettersteig, drytool session
Tuesday: cycling to work + boulder session
Wednesday: cycling to work
Thursday: cycling to work + extreme drytool session
Friday: cycling to work + interval run
Saturday: yoga session and small hike
Sunday: rock climb
Monday: up-hill + down-hill + klettersteig, drytool session
Tuesday: cycle to work
ect...



I was pretty tired last week and it was raining almost every day so we really missed out on the outdoor climbing sessions. That's the thing of living here. We have the mountains "close" (1hr drive) but the closest good climbing gym is more then 1hr driving... And it costs money to drive/pay entrance and money is one of the things we hardly have...
So alternative training sessions. Cycling, running, bouldering, and on my free Monday I do a scramble + long run.

Interesting thing to see are the route, calories, recovery time and heart rates.



The route. As you can see somewhere in the upper middle of my run-hike-scramble I went the wrong way. The path I took to the hut wasn't pre-set in the map so I had to draw a line myself and guess the direction to the hut and the start of the viaferrata. I made a wrong guess and ended up a different route. After a while I realized it wasn't the right way and I had to go back. It would be useful to see more in the screen of the watch then just the line. Interfering roads, paths and landmarks for example. But my Ambit isn't that smart (yet?).
Also the map used to draw the route isn't super accurate (Google maps) for some complicated turns and altitude differences (for example when mountaineering/climbing) a more accurate map would be very useful.
This missing feature combined with the battery power (when in full use it lasts just a day) it still isn't the mountaineering watch it claims to be.

HR: When I do a really intense drytool session my heart rate doesn't go up to max, but my body gets really tired (I had muscle soreness after the Thursday drytool session). But following my watch I hardly have any recovery time after the session (my body tells a different story...).
Recovery: Last run + scramble took me just over 5 hours of non-stop movement. My watch told me I'd need 130hours of recovery. At the end of the day during the drytool session I was too tired to do full power movements. But today I felt okay again.
Calories: I always wonder who invented that thing. Did I really use over a 1000 kCal on that Monday run? And just a 300 kCal on the drytool session...?

Although these numbers aren't probably completely correct (for example sometimes the GPS signal gets lost or my heart-rate band disconnects) it's still a good thing to get a view on what my fitness level is.
Basically it tells me every time again that I can run faster, climb more and cycle longer.

To get a better view on what I mean with 'drytool training' here a little video of last week's session.
Watch my Suunto routes, profile and training on:
http://www.movescount.com/members/lavinia-marianne

Handy: use runs/training sessions of others around you to plan your own run.

Tips and tricks from an other Suunto user:
http://life.tomwright.me.uk/post/45754837411/interval-training-with-suunto-ambit


Drytool training July 2014 from Marianne van der Steen on Vimeo.

OutDoor 2014

Just a couple hours after the Outdoor Trade Show I find myself lying in my huge Ticket to the Moon hammock eating homemade jam that I put on my bread using my Light My Fire knife and writing this text on the e-reader that i just charged with my Goal Zero batterypack. 

Brands; loads of them. Halls full of images that are screaming to be sold. "I’m the best” is what they’re all meaning to say. But are they? 

Some are good in making you believe they’re really good an some actually are good but are still a tiny brand.

Good example of the tiny brand (now bought by a big brand but still acting as a small brand and not having huge sales figures) is Crux. 
Nice example of a big brand that makes you believe they’re good but actually aren’t making that much impressive stuff is Jack Wolfskin.

Of course, this is my opinion, coloured by the images the brands are trying to show to me and the talks they give out.

I still don’t have big sponsors, except from Julbo who provides me with sunglasses and Scarpa who just, last week, promised us to be out new shoes sponsor (great!).
Still looking for a brand that fits my needs and that I’d like to represent (in clothing, cooking, equipment, sleeping). I thought I found some but I’m not that sure anymore...
For a brand it seems far more interesting to sponsor a climber from America or Germany. 
Countries where there are more climbers, have climbing magazines and actually have sales figures that do matter.

The game that is being played at the trade show is one with many faces. Some are honest and tell you what they think, others have the 'American Approach' and never tell you what they think. It’s a hard game.

Being Dutch and being a climber doesn’t work that well. The country is too small for any proper outdoor business sales and we don’t have any mountains either.

Though, this is just one side of the story. I think there is more potential in the Netherlands then some brands might think. Dutch people like gadgets, new stuff, quality and a lot of them have money to spent. Too bad most of them seem to spent it abroad. Not so strange when you see whats for sale in the Netherkands compared to, let’s say the UK, Germany, Sweden or even Iceland.

The potential is there, I’m sure. Just as a number, to give you an idea; the amount of members in the Dutch Mountaineerjng Federation (NKBV) is almost 60.000, as one insider told me during OutDoor.

Now you Dutch shops, sales reps, magazines, websites... lets change these sales figures together. Lets make the Netherlands into a outdoor worthy country where the big brands are proud to be represented.

Let’s get back to the show. 

I’ve had some time to walk around, to spot new stuff, trying to understand innovations. 

I’d like to share these observations with you, share them with my direct typically Dutch opinion with my “objective but coloured view”. 

No one is fully free of influences, I’m sure, although I’m not receiving any money from any brand I still have a coloured view.

Now, here we go:

Colours

With colours I don’t just mean the thing in clothing and fashion. But also hardwear and utilities.

Over all there is a style coming up. It’s been growing over the years but is it clearly there now; retro. 

The theme in general is ‘back to basic’.

The popular colours are any kind of lime/light green, pure red and navy blue. 

Really, every brand has these colours now. Patagonia in their clothing and Petzl in the new colour of the GriGri and helmet. Even the gadgets have this as a new colour. 

Now green, the lime green happens to be a bright colour so it stands out, is easy to spot. But the red and blue are 'boring' but seem to fit well with the retro style. 
Pure stainless steel products, wood, and the simplicity reinvented fit with these colours. 

Take the backpacks. Simplicity is finally there. 

I overheard two Germans at a booth saying "es ist der Aldi vom Outdoor" when looking at some equipment that clearly missed the simplicity point: Six different straps, five different zippers, green combined with blue and black and a material that had the feeling of five Euro rainjackets.

Take some other brands, like Crux, who've understood the simplicity concept for years already. But other brands, fairly new in the market also seem to understand the uselessness of the tweny-two-strap-systems. And most important this non-ALDI companies do understand the concept of comfort and good materials.  Although...Some materials could be used more I think. Cordura is nice, durable, looks good, really retro but truly, non-woven Dyneema is the ultimate thing. Unfortunately far too expensive to successfully sell. 

Nice things in the backpack scene I spotted are the new crack bags in the Patagonia line and even more cool are the Bach backpacks. Bach, a brand I didn’t even notice, as they seem fairly small. But their new line of travel packs, light durable with a very, very stylish integrated wooden structure are very sweet to look at, and as I was free to fiddle around a bit, they seemed very functional too.

Looking further into the brand I spotted a small pack made for Cordura too. Roll-up top, soft shoulder pads and no other straps or nonsense. A perfect daily but also a perfect cycle pack, crack bag and hipster enough to have the school kids like them. I wouldn’t mind having one for my daily home-work-home cycle tour.

Much  better then the old style shoulder strap packs that always keep on sliding off your shoulder when you bike or walk.

Oh, yes, and as ropes seem to be a product almost every climbing brand tries to sell nowadays, they’re also producing new lines of rope-bags in a casual style. 

Already a while ago Arc’Teryx copied an Edelrid concept and now other Edelrid concepts seem to be copied by other brands too (like the ‘Caddy’ rope-bag system). Still, Edelrid did a good job in their ‘strike-back’ and answered with clean, stylish ropebags that are functional as a regular bag too, not very Retro though, maybe slightly too colourful and technical looking for the new general style. 

And yet another pack, can't remember the name. Find it a funny system for photographers. (gosh, you can find so many different packs on this show!)

To stay within the soft goods topic and retro, Clothing.

So. Having seen the technology at the bigger ones (like Polartec, Gore Tex  

and Sympatex) I was a little disappointed again. They all claim to be better, or even the best but I'm not sure if they are. They haven’t succeeded in convincing me. With the hydrophobe-down treatments for example. Nice. Congrats all of you. You seem to be working on it. But really, if I go and climb a cold but semi-wet waterfall I don’t believe your new down will keep me warm. Same counts for the sleepingbags. On the whole fair it had been raining and on the campsite all seemed to suffer in their semi-humid sticky sleepingbags. Down and synthetic... 

In the clothing you do see a change in interest. Alpine, ice and yoga is out. Trailrunning is in. Logical. Trailrunners aren’t always dirtbags. They like flashy lightweight clothing and like trends. Most alpine climbers seem to turn away from trends. Their jackets have to be good and durable. A trailrunning jacket is lighter, has less expensive material (not always though) and can be sold to people that just do street running too. And, I have to admit I like the semi yoga-fitness-athletics style in it. 

Other thing spotted was the rich-people style. Gold, darker colours, classy style. Arc'Teryx seemed to be good at it. And Mammut, with their new Matterhorn anniversary line for 2015.

Cool mountain by the way :)

Oh, and there a backpack I forgot to mention.  Vertepack. A tiny brand that is just starting. Making a packing system that looks like a spine. They claim the system takes the weight fully off the shoulders and spreading it evenly over your lower back and hips. Interesting concept.

From clothing to gadgets

Loads of them. Little fiddles, tricks and extra ‘thingies’ to add in your already way too full pack.

Anything plastic that uses small cell-batteries is out. Anything meant for short-term use and isn’t bio-degradable is out too. 

Though, there are some things that seem to last. 

Two years ago I got a small wind-up LED lamp from Rubytec.

I like gadgets, but only if they’re functional and last for longer then just one trip. 
And I thought ‘well thank you, that was a useless gift, that won’t last anyway’. But, now two years later I still have it hanging on my keys and it still works! When I need a light (and that happens more often then I would like) it always works. They just introduced a couple new colours and some other small products.

More gadegts. DEET-free insect spray, just spotted it, no idea if it actually works. 

And Jewelry from an Italian designer. Fine and nice unique stuff available in small qualities only as it's all hand made. 

In between gadgets, useful sleeping stuff and functional cool gear I found this brand in the REI last month. 

Just really wanted to have one but found them rather expensive. 

Now at OutDoor I had the chance to hear their whole story. 

The Hammock. 

Try it, go and have your hammock-day. It’s really good. 

Ticket to the Moon is the brand and I’m the happy owner of two of their hammocks now (and yes I bought the hammock). 

In short: produced in Bali in a factory where employee welfare is important. More then the average Asian standard. They never hire people to fire them again a couple weeks later. And waste materials are used too, to make packs and more. Alltogether a very friendly company with even the European employees that are very conscious about the environment. Just to support them and their ideas I’d already choose their brand above any other. Now the stuff they sell also looks nice and you can spent all day in it.

Other stuff, cooking ware.

Knives. 
Bear Grills was on the show. Maybe some people would find that cool. I don’t. There are far more interesting people with far more interesting survival skills. And his stuff doesn’t seem to be any better then the more original things. I prefer a axe with a hand-made wooden handle then an injection-molded thing. 
Though, there’s a way in-between as well. The feminine-girly brand Light My Fire is one of my favourites. Colourful but very functional. Know for the Spork but they have more then just that. 
They just introduced some new colours to their knive collection.

The collapsable bowls and pots are nice looking and seem functional too. So far I only have a bowl but really thinking of buying a pot too to save some precious space in my van. 
The new collection has some bamboo added to the looks, making it more friendly and ‘Retro’ (yup, there we have it again).

OutWare is yet another brand that isn’t very well known in my outdoor world. But as I live in my camper every weekend of even more, I like stuff that packs well.

Mentioned earlier are the stainless steel things. Clearly to be found in the big amount of bottles you can choose of these days. 
It used to be Sigg that dominated the market and maybe a Thermos. But now there is Klean Kanteen, Stanley and many others adding onto the collection. 

And not with just some crappy rip-off Sigg bottle. A full new design with plastic free bottles (Klean Kanteen) functional thermos-mugs and other re-usable ones. 

A really cool thing is the new Stanley range with meal-thermoses and a bottle that holds a French press. The all-in-one bottle with a  French press, a cup for fresh ground coffee, a mug for water and a steel mug to heat the water on a stove. Too bad they used the French press, I prefer the Italian way using the Mokka for strong bitter coffee instead of the Americano 'tea-taste.' But...haven't tried it yet, so maybe...it actually does work too for the stronger coffee :)

In Stove-land I didn't find much new stuff. Finally the brands are figuring a gas-canister works better when you turn it up-side-down. So the smart ones came up with simple (Optimus) to extremely advanced (Jet Boil) systems to have the stoves work well in cold/altitude. 

Not many people seemed to be very interested in the food business. Me neither. Energy-bars are out. Natural stuff is in. 

But between all the so-called natural stuff I found a brand that surprised me. Becuase of the rules on the European market Oregon Freezedried is not allowed to sell their high-fructose-corn-syrup-starch-additive food pack overhere. So they have a special 'trimmed' version for their market in Europe. No additives, no high-energy things. Basically, just food. Than that surprised me, in a good way. 

This year I didn’t have enough time to watch all the brands, I didn’t visit the tent-city and didn’t visit all the shoe brands.

- The Uneek, a new rope-shoe from Keen. Funny to have ‘unique’ as marketing thing. And express creativity with it. It stands out. 

At least the lawn-mower-bike stood out. 

- Boreal. They launched their new alpine boots. Warmer, lighter, more comfortable they claim. Warmer is a good point. They don’t seem to be much different from some other brands, but adding some extra warmth to a 6000m boot isn’t that bad. Boreal is a nice brand, I hope for them that they manage to sell their shoes. 

Though, I had to say hi to some friends that are working for different brands and spotted this on the way. 
DMM, Camp, CT, Salewa, Mad Rock, Ice Rock, Edelrid... all of them came with something new. 
Really new. 

To the topic I spend most time on. The hardware/climbing section. Cams, axes, harnesses, biners and more stuff like that. Most of all the belay-device topic was one that stood out.

I write "we" all the time in this story. Because most of the time I wasn't alone, but walked around with my boyfriend, best climbing partner and industrial designer, Dennis. 

Here our next part of the story at OutDoor 2014. 

Outdoor 2014 Hardware.

On the Outdoor show I got a question of a climber: what made me so exited about all the new hardware and how on earth could I be all exited with another karabiner design.

Of course the innovations in hardware are not that big most of the time. A karabiner stays a karabiner, right…?

In the way that the function stays the same to connect different climbing materials. Yes a karabiner is a karabiner.

But smaller details change as well, not only the colours.

This way the end user; the climber; You will get a better product!

For example DMM makes a very nice karabiner: the Phantom and they improved it with a clean nose. This way the karabiner will not snag on slings or ropes. Existing technology they are using already on other biners, but new on ther smallest wire gate.

Other karabiners don’t work at all like the skylotec pinch lock; so safe that you need a pen to pinch the button…

Next to the biner improvements DMM developed a whole new range of belay devices. For multipitch, sport and alpine climbing they made the Pivot. They improved the eyelet with a hinge, this way it’s much easier to release the tension off the rope when the Pivot is used in seconding-mode.

For single rope climbing they made a very nice looking device called the “Grip”. With a magnet release system the device increases friction and jumps back with the big spring that also functions as the “keeper”. So, when belaying it’s smooth as a classic tuber but when someone falls it “grips”. Another great piece of engineering with nice hot forged aluminium CNCed and anodized finish.

Talking about belay devices; Edelrid released the Jul² specially made for single rope. In my opinion the most misunderstood device on the show. It’s a “brake assisting device” meaning; when a climber falls, the device is dynamic like a tuber but will lock of after some slipping. Of course you NEED to hold the rope! Else it would be a full Automatic (and just so you don't get any misunderstandings; in climbing a full-automatic doesn't exist, only half-automatic devices exist, like the gri-gri)

The “brake assisting function” means there is additional friction put through in the device in case of a fall. It doesn’t mean you can let go off the rope as some people on the OutDoor show where thinking… They where thinking about the locking function of the Mega Jul and mixed it up somehow with the new Camp Matik…??

Camp introduced ther new Matik a semi-automatic belaying device with anti panic function. When rappelling or lowering the device will lock when pulled to hard on the handle. Special for smaller diameters of rope.

Also CT has a new belaying device the Be-Up is of course smaller and lighter than any other. Using a special bending technology straight after the hot forged the part and riveted together.

And yet another belay device is ready to be launched by MadRock, a super small version of the Grigri that fits in the palm of your hand. Unfortunately we were not allowed to take any pictures of the prototype itself.

Fixe hardware bought the patent and machining to make original CCH Aliens. Now they showed the evolution of the Alien. Even smaller cam head by reducing the size of the rivets on the side and the cable connection in the centre. This in combination with good looks and smooth plastic parts the evolution Alien is ready for another 25 years (http://needlesports.com/NeedleSports/nutsmuseum/camsstory.htm )

A small brand from Russia: Rock-Ice makes a incredible light ice axe: full carbon, titanium pick and Russian “armor tankgrade-steel” blade. As they told us.

And the last but not least Edelrid rapline.

A rapline that has dynamic properties. So when the leadrope gets stuck during rappel and you have to climb up with the rapline it still safe to lead. And it can hold 2 dynamic lead falls because of the special weaving construction.

Now we can write on forever about all the other new products. Edelrid improved the Fraggle and thereby still has the best children's harness on the market (much better then the Skylotec thing seen on the picture, with a viaferrata kit for children)

That via ferrata kit is yet a discussion on itself. I mean, really, do you want to have children of that age stand freely on a viaferrata? Please just use a rope and belay. But anyway, different discussion. I'd  need six A4 papers to explain my opinion here.

Also Petzl came with a children's harness and a chest harness, something very useful for the kids and their different geometry (compared to adults). 

Though, it's not new on the market. Edelrid already had the chest harness combi for the older kids.

The climbing-gym topic is growing too.
So many hold-manufacturers with all different techniques, styles and concepts. A smart dude even transformed a fingerboard into a digital app. Hang your phone above your board and follow the training program.
Though I prefer the looks of Ant Works and I like self discipline in my training instead of an app.

Now. Let's party ;)