Had ik maar...

De achteraffers

Had ik dat achteraf niet moeten zeggen?

Had ik dat achteraf niet moeten doen?

Zo leven wij - de achteraffers.

Had ik dat moeten verzwijgen - toen?

Had ik de wasman een fooi moeten geven?

Had ik dat achteraf nou maar gedaan!

Had ik met Adriaan moeten gaan leven

of zou dat misschien ook niet goed zijn gegaan?

Had ik die jas niet liever moet kopen?

Had ik maar NIET naar Marie moeten gaan?

Had ik maar beter gewoon kunnen lopen

in plaats van zolang op lijn negen te staan?

Had ik die trap liever niet moeten boenen

en had ik niet uit moeten gaan zonder vest

en had ik me niet moeten laten zoenen 

door die vervelende kerel uit West?

Wij achteraffers, wat zijn we toch moeilijk

en - achteraf - voor ons zelf nog het meest.

Had men ons niet beter op kunnen hangen?

Was dat achteraf niet het beste geweest?

'Dankzij jou en jullie jubileumboek ben ik nu ingelijfd bij de literatuur, althans dat zegt men algemeen. Ik voel me de bejaarde hoer die plotseling op visite mag bij de streng calvinistische familie. Ze zijn vriendelijk.' 

Dit aardige, korte en prachtig-venijnige briefje schreef Annie M. G. Schmidt aan uitgever Geert van Oorschot kort na de verschijning in 1985 van de bundel Gedichten, waaraan zij meewerkte. Hij bevatte een keuze uit eigen werk van zes dichteressen die de uitgever de moeite waard vond. De andere vijf waren Elisabeth Eybers, Fritzi Harmsen van Beek, Judith Herzberg, Hanny Michaelis en M. Vasalis. 

Vandaag kreeg ik dit gedicht, wat wel heel toepasselijk is op mij. 

Dit denk ik elke dag, elke week en maakt me kritisch over alles wat ik doe. 

Maar vandaag kreeg ik meer nieuws. 

Een paar maanden terug besloot ik niet mee te gaan met "mijn" team naar India.

Het voelde niet goed, niet veilig, niet sterk. Ik was ergens bang voor, ergens zat het niet goed. Succesvol zou het niet worden. 

Tenminste, dat gevoel had ik.

Vanaf m'n besluit dacht ik bijna elke dag "had ik maar".

Vandaag kreeg ik bericht. Slecht weer, en zo veel dingen die niet liepen zoals ze hadden kunnen of moeten lopen. 

Het eigenlijke doel was daarom niet gehaald. 

Voor een dagje is de "had ik maar" eventjes verdwenen. 

Soms zijn beslissingen heel moeilijk, maar soms, als je je gevoel volgt, komt het goed. 

I proudly represent: Patagonia!

Through the Alpine Mentor Programme I got something which makes me really happy:

I have a deal with the company Patagonia. 

Everyone who knows me for a bit also knows that Patagonia is one of my favourite companies.
Not just because they make nice clothing, but more because their vision on how to produce clothing and their support in a more sustainable world and environment.

Thank you Patagonia for supporting the Alpine Mentor Programme and thanks for supporting me!
I promise to be a respectful ambassador of the brand and the world ;)

Canada 2

It's been a while ago now since we were in Canada with the whole team.

We climbed in the huge land for a couple weeks with Canmore as basecamp.

Being Dutch and being a climber is a fairly strange combo. 

As sports climber we have a gym in every city. Within 40km you can find a gym, wherever you are in the Netherlands. 

Most have exotic names like 'Yosemite', Delfts Bleau (like in Fontainebleau), Monk, Mountain Network (for a series of climbing gyms) or llike my home-gym: Monte Cervino.

Others are just called: De Klimmuur (The Climbingwall).

They all have the same set-up: a bar where you can drink high quality coffee and a good beer after your climbing session. And a diverse sanded wall full of coloured epoxy holds.

This is great! It gets me strong and it's addictive. 

No wonder we have a super strong National team for lead and bouldering.

But being an iceclimber and desperately wanting to be an Alpine climber makes it all a different story.

I live below sea-level. And the only ice around is indoor and very very horizontal. The Dutch soil is mainly sand and our highest sand-hill (Vaalserberg 322m) isn't even worth a climb.

I only have one person close to me who is super passionate about ice and Alpine climbing. He happens to be my boyfriend. 

The flatness of my home country had sent most alpinists away. Most of them are UIAGM guides living in the Alps.

So far I haven't found a way to earn enough money, live in the Alps and still find enough time to train and climb.

If anyone knows a way to change that: please tell me your secret!

The Netherlands

My backyard (see: it's all flat)

So. That's what I have to work with.

My lack of real Alpine experience was what hit me back in Canada.

I wanted to be fast, fluent and smooth on anything. 

But in reality I found myself struggling with the altitude, the rock and the whole group dynamics.

Straight after the Worldcup season (which is basically Sportsclimbing with iceaxes) I flew to Canada. No time to work on the totally different kind of Alpine fitness. And I'd just recovered from a pretty bad flu. 

Of course. These are all excuses. 

"Are you just a big whiner" one wrote as comment on my blog after reading the same excuse before. 

To all of you who think I am; yes, maybe I am. Now try to get to where I am. 

Thank you for your pity.

The disappointment in my own abilities made me try to forget about the whole experience.

Dennis told me climbing should be for yourself. It should be fun, passionate, beautiful. 

He's right, though, I don't want to let go. I don't want to be the weekend warrior, the full time office worker with a hobby. I just want to do what I love. I want to climb. Everywhere, every time. 

Discover, learn, feel, experience life and the world through climbing. 

That is what brought me to where I am now and I believe it will get me to the climbing in my dreams.

I have this desperate panicking feeling in my stomach with 'a little voice' saying "help". I want to train more, I want to get better, I need to be in the Alps.

But how...?

At least I had a great airport to spent the night on my way back home :)

Een dag na de vakantie van meneer Hulot

Met het Alpine Mentor Programme was ik de afgelopen 2 weken in Canada. 

Inmiddels zijn Steve House en de rest van het team weer naar huis. 

Scott Backes en ik zijn er nog. 

En Scott wist wel wat hij graag nog wilde klimmen hier. 

Het lawine-gevaar en de ijs condities zijn niet erg goed deze week. Het weer is nogal omgeslagen na de twee weken dat we hier waren. Jammer, want er is nog zo veel te doen. Normaal rond deze tijd begint het Alpine klim-seizoen maar dit jaar het het nu alweer voorbij. 

Volgens een van de mentors (Raphael Slawinski) van het Alpine Mentor Programme zou het nog wel 'o.k.' zijn op de Stanley Glacier Head Wall. 

Een paar dagen terug heb ik daar samen met Raphael de route 'French Reality' geklommen. 

Dus, wij om 5uur 's ochtends onderweg. 

Met hoog lawine gevaar kan je maar beter vroeg zijn, en kost alles meer tijd dan normaal. Sneeuw lezen enz. 

Onderweg naar 'The day after Les Vacances de Mr. Hulot' (M7 R WI6) geopend door Francois Damilano en Joe Josephson als semi-aid route (M6 A2 WI6+) (Francois heeft de glace&mixte topo van Chamonix geschreven, en Joe de ijs topo van de Canadian Rockies) in 1997 voor het eerst vrij geklommen door Raphael. Zie hier meer over de routes aldaar: http://www.alpinist.com/doc/web07-08w/newswire-slawinski-stanley-headwall

Kei vette ski's met dank aan Steve & Steve

Met een par uur skiën stonden we aan de voet van de wand en moesten we nog een stuk aan touw lopen om bij het begin van de route te komen. 

Eigenlijk zagen we het hele begin van de route niet. 

Niet zo gek, normaal zitten er stukken ijs in de mixed route. Maar vandaag waren alleen de laatste twee pitches nog ijs. 

Sneeuw was er wel voldoende. Meer dan genoeg om alles te bedekken zodat je totaal niet kan zien waar de grepen zitten. 

Om het nog beter te maken zat er een dun laagje nat ijs-glazuur over de hele brokkelige kalksteen wand. Bijna Schots dus. Cam's die niet blijven zitten, en overal eerst een stukje ijs en rots weghakken voordat er een nutje in een spleet kan. 

Ik klom de eerste lengte. Officieel een 5.9 (5a) dus ongeveer M6 mixed. Alleen toen de route geopend werd zat er wel wat meer ijs in wist Raphael me te vertellen. 

Scott klom de tweede lengte 5.10 en wilde meteen de derde lengte er aan vast knopen. Hij klom op duo-points, wat ontzettend nadelig was in de technische route. Hij viel wel twee keer! Ondersteboven verloor hij 4 schroeven van zijn gordel. Gelukkig hield de zelf geslagen piton de val twee keer. 

Dus was het mijn beurt om het voor te klimmen. Ik had m'n bijlen en stijgijzers vlijmscherp geslepen en op de gladde, bijna onzichtbare randjes gaf dat een enorm voordeel. Ik snapte ook meteen waar de R (run-out) voor stond, want aan het einde van die touwlengte kon je totaal niks meer plaatsen. Als ik zou vallen zou ik terug vallen naar de standplaats waar Scott stond te zekeren. Fijn. Bij Alpine klimmen is er toch al de regel 'niet vallen'. 

Scott klimt de eerste touwlengte na. 

De volgende lengte is een korte traverse en dan een 5.9 schoorsteen. Weer normaal geklommen met een royale hoeveelheid ijs. Nu, speciaal voor ons: extra veel losse blokken. 

Ik klom weer voor, en klom tot ver in het ijs, zo'n 50m boven de vorige standplaats. Het ijs was slecht. Meer sneeuw dan ijs. Van dat ijs waar je je bijl in slaat en dat hij dan meteen een meter naar beneden schuift. En dan hetzelfde met je voeten. Ik klom net zo lang totdat ik een goed stukje ijs vond.

Onderweg vond ik een totaal uitgevroren ijsschoef in het ijs. Blij met de extra schroef maakte ik een standplaats met een piton en 2 schroeven onder een klein ijs-dakje. Scott met z'n duo-points klom de rest van de WI6. 

Nog 20m te gaan voor de rest van de WI5/6. Mijn beurt. 

Drijfnat kwamen we boven aan want eigenlijk vroor het niet meer... Een dubbele Abalakov en nog een paar abseils later stonden we weer onder aan de route. 

De ijsschroeven hebben we niet meer gevonden, die zijn voor de volgende gelukkige klimmer. 

Dit was de 7e keer dat deze route is geklommen sinds 1997 en ik ben de eerste vrouw die 'm klimt.

Door de natte sneeuw en dikke mist skieden we terug naar de auto. Bij de auto regende het. 

Volgens mij het het ijsklimseizoen over.

Nog 3 dagen drytoolen dan maar en dan weer terug naar Nederland. 

Eigenlijk heb ik wel zin in een beetje zon. Of regent het ook in Nederland?

Dit zouden ze ook in klimhallen in Nederland moeten invoeren.

Canada Alpine Ice adventure.

As climber it's always hard to find enough money within time.
(Or enough time within the money)
I was lucky enough to find a very very generous sponsor that could pay my ticket to Canada this Spring.
And when everyone is hunkering for sun and flowers, I extended my iceclimbing Winter to the Rockies.

With real Alpine boots and real Americans.
@Houston intl. Airport.

We're here with a whole team. The Alpine Mentors team.
Steve House created all this, but the idea is that we as climbers actually have the mountains to create our dreams.
Together with Buster, Colin, Steve and Steven we'd now spent 11. days around the Alpine ice in the Rockies.
We started 'easy' with a long hike to 'The Sourcerer' and with every day we start to get a better idea of our capabilities, needs and weaknesses.

Routefinding in The Ghost with 'The book of Sandbags' 

The Sourcerer

Buster on the last pitch of The Sourcerer

Me on the last pitch of The Sourcerer

One of the things, what hardly any climbers-group ever does (for as far as I know) is review and discuss after every climb.
It's a brilliant way to make a group work together and understand each other better. And we learn so much!

And thats the whole idea. Learn, learn to climb Alpine. Not just for now, but making it possible to grow and create new objectives.

How to cook dinner...

Jezus...

The big 'souvenir' I found in backpack when I got back home...

Morning glory in the burned forest. On our way to the Stanley Glacier Head Wall

Steve Swenson on the first pitch of Nemesis at the Stanley Glacier Headwall.

The view from Mt. Athabasca (Steve Swenson)

Last week we were at the Columbia Icefield to climb on Mt. Andromeda, Mt. Athabasca and more.
On our last day it didn't really go as planned though...

Our hostel. Actually Rempart Creek hostel was even 'better'. 

Uh oh...

On our way to 'Practise Gullies'  

Steve House and Buster on the third pitch. Practice Gullies.

View from the top of Mt. Andromeda

Interesting rappel...

How we spent our restday: pizza, beer, guidebooks and inspirational movies.

With the weather changing and spindrift getting worse, it took us too long to climb a fairly simple route called 'Astroid Alley'. I got so, so cold waiting on the belays, getting all the snow over me that I shivered for the rest of the day (and night).
It too us even that long that the rest of the team got worried and started a search for us.
When we arrived at the moraine at the start of the glacier, all three others were there, ready to climb up to us...
I learned a thick softshell or hardshell pants work better in spindrift conditions (when you have to wait for more then 2,5 hrs on an anchor) My climbing buddy learned he should climb more regular on this terrain to gain enough speed and our other climbing buddy learned that 5.9 in a guidebook actually might mean M7, and that aiding it takes a long time.
We woke up at 6 in the morning. Started climbing around 9-ish, I got cold around 4-ish and before we knew it we were at the moraine again at 4-ish in the night and 6 in the Morning was the time we finally went to bed...
But: the climbing was good!

Colin and Steve Swenson seconding. Astroid Alley.

Follow on on Twitter @alpinementors and Facebook/Alpine-Mentors

Woooolf! 

Ouray Ice 2.

On this side of the world it's all about ice, mixed and drytooling.
Strange and funny, but on the other side of the world it's almost the same thing at the Iceclimbing Worldchampionships in South-Korea.
Dennis is now there to climb.
You can follow all the climbers on the Korean Worldchampionships Facebook page here.

I have a restday. Sleeping, internet, music, eating, and I just made a little video of some things I'd been up to the last week.
Together with the others of the Alpine Mentor Programme we're really having a good time here in the cold.
Oh, yes, please Like our Facebookpage and/or subscribe on Twitter. (@AlpineMentors)

↵ Use original player

Highway to Hell + other rock and ice in Colorado

By Marianne van der Steen

Vimeo

• SD

← Replay

X

i

Ouray Ice Fest 1.

Still totally jetlagged but super excited with all this ice around me.
Three days ago I arrived in Ouray with Colin (of the Alpine Mentor Programme). He was so kind to even pick me up from the airport.
They dropped me at Stevens place and even he was still awake to greet me.
Although I still pretty tired because of the time difference, I had the chance to climb quite a bit.
One easy ice/speed climbing day and one hard M10 (os!) drytool day.
And in the background the comp wall.
I already met quite some cool people here an the whole town is filled with iceclimbers. Kids, girls, and guys with gaitors. But Steve [House] says gaitors are cool so it's okay :)